Kijk eens naar de foto. Wat zie je? ‘Wat een hoop rommel, vast een luie krantenbezorger. Wat egoïstisch dat ‘ie dit gewoon heeft achtergelaten!’ Dit schiet door mijn hoofd, nu ik dit stapeltje verregende reclamefolders aantref in mijn straat. Maar waar kijk ik eigenlijk naar? Ik zoek het op en ontdek het volgende: Reclamefolders van […]
Kijk nog een keer Meer lezen »
Als ik bij mijn fiets wil komen, moet ik me een weg banen langs onze vlinderstruik. In de winter leek de vlinderstruik niet meer dan een zielige verzameling bruine stengels. Totdat de lente kwam. Opeens schoot hij de lucht in. Nu lijkt dat stukje van onze tuin één en al vlinderstruik, met lange, zwierige takken
Het recht op ruimte Meer lezen »
Wat zeg je als iemand doodgaat? Sterkte. Ik denk aan je. Ik bid voor je. Allemaal loze woorden zijn het, hoe ik ze ook meen. Woorden van plastic, leeg en hol. Een rafelige pleister op een groot, donker gat. We praten niet graag over de dood. We komen het ook niet zo vaak tegen in
Mijn papa is de beste. Hij tilde mij soms op. Dat kon hij zo! Zijn zwarte baard kriebelde. Dat weet ik nog goed. Mijn vader kan alles. Zijn schuur ligt vol houtsnippers en allemaal papaspullen. Roestige spijkers, zagen, hamers. Hij maakte de schommel in de tuin. Hij maakte zelfs mijn bed. Elke keer als ik
Mijn papa zei krak Meer lezen »
“Mama, ken jij de tranenkunstenaar?” De ogen van mijn zoon zijn groot en stralen. Net als altijd wanneer hij staat te popelen om iets te vertellen wat hij heeft gehoord. Ik schud mijn hoofd en hij vertelt over een man die tranen verzamelt, ze met een microscoop uitvergroot en fotografeert. “Elke traan is anders. Mensen
De herinnering aan haar gezicht wordt door de jaren heen vager. Nog steeds zie ik haar ogen voor me, die zo konden stralen. Vooral als ze iets goed had gedaan. Ze heette Maria. Ik werkte pas een jaar bij De Hoop, bij de communicatieafdeling. Zij had daar een werkervaringsplek. Door de weken heen zag ik